Lusùria

Da Wikipedia.
Jump to navigation Jump to search
C'l artìcul chè 'l è scrit in Carpśàn Emiliàn
Al dio Mêrt drē a cavèr śò la Venra cun 'n amurèin e 'n cagnulèin braghēr, in 'n òli dal Sinc-sèint dal Veronéś.

La lusùria l'è c'l abandòun visiōś a 'l piaśēr ed fèr i purcùs, i spurcaciòun e i melnèt sàinsa fréno. L'è vista dala Céśa catòlica c'ma ùn di set vìsi capitêl, che difàti l'andrèv invéci mìsa a taśér cun la castitê, ch'la s'rèv la virtù ch'la gh'è cuntrària.

«
Noi leggiavamo un giorno per diletto
di Lancillotto come amor lo strinse;
soli eravamo e sanza alcun sospetto.
Per più fiate li occhi ci sospinse
quella lettura, e scolorocci il viso;
ma solo un punto fu quel che ci vinse.
Quando leggemmo il disiato riso
esser basciato da cotanto amante,
questi, che mai da me non fia diviso,
la bocca mi basciò tutto tremante.
Galeotto fu 'l libro e chi lo scrisse:
quel giorno più non vi leggemmo avante.»
(IT)(La fin dal V cant dal Purgatòri dla Divìna Cumédia dl Alighiéri, 1300)
«
Un dè, per śvaghèr-es, a-j-ér'n adrē a léśer
c'ma 'l s éra inamurê al Lansilôt;
a-j-éren da per nuèter e sàinsa suspêt.
Piò e piò volti cla letùra lè
la s fèva guardèr-es, e a s éren sculurê in dla ghìgna;
mo a era stê sōl un punt quèl ch'al s vinsìva.
Quand a 'lśìven dal bramê surîś
ch'al gnìva baśê da tùt c'l amànt chè,
e queschè, ch'al n'gnarà mai stachê da mè,
al 'm baśèva la bòca tùt un tremōr.
Galeôt cal lìber lè e chi 'l 'l ìva scrìt:
dòp ed cal dè lè, a n'gh'la cavèven piò 'd léś'r-'l incòra.»

Manéri 'd dir

  • (CARPŚ) Melnèt c'ma i dal ciòsi,[1] (IT) Sporco / sporcaccione come le zampe delle galline.
  • (EGL) Fèr i purcùs, (IT) Fare gli sporcaccioni.

Vōś lighèdi

Èter progêt

Colegamèint estèren

Noti e referèinsi

  1. (CARPŚ) e (IT) Dizionario del dialetto carpigiano, ed G. Malagoli e dl'A. M. Ori, Mòdna, 2011.