Vai al contenuto

Oh mia bela Madunina

Da Wikipedia.

C'l artìcul chè 'l è scrit in Miranduléś Emiliàn

La Madunìna dal Dóm ad Milàṅ


Oh mia bela Madunina (O mè bèla Madunìna) l'è na canta scrita par Giovanni D'Anzi in dal 1935, mùśica e paròli. La dascór dla statṿa dla Madóna ch'la s cata insìma a 'l Dóm ad Milàṅ.

Stòria dla canta

In dal 1934 al milanéś Giovanni D'Anzi al lavuràva cantànd e sunànd al piàṅ a 'l Pavillon dorè ad Milàṅ. P'r al fat che in dimóndi i gh dmandìsan ad sunàr dal canti dla tradisiòṅ napulitàna e dal sud dl'Itàglia, i meridiunài in Lumbardìa i éran carsû in cal méntar par via dl'imigrasiòṅ, a lò a gh'è vgnû in mènt, in na nòt 'd Utóbar, ad butàr śò na canta ch'la dascurìs dla sò sità.

A nas acsè Oh mia bela Madunina, scrita da lò e minga da 'l sò parulēr ad fidùcia Alfredo Bracchi cum a 'l sòlit, ch'la gh'à 'n tèst irònic abàsta.

Dòp ad lò i l'àṅ cantàda, fra i àtar, anc Memo Remigi in dal 1980 e al grup di Squallor in dal 1981.

Al tèst

Milanéś:

A disen "la cansòn la nàss a Napoli",

e pür a v'eghen minga tütt i tort.

Surriento, Margellina tütt'i popoli

l'harànn cantaa almen on milion de volt.

Mì speri che s'üfendarà nisün

se pàrlom un cicìn anca de nümm.

O mia bela Madonnina, che te brillet de lontan,

tüta d'ora e picinina, tì te dominet Milan.

Sotta a tì se viv la vita, se sta mai coi man in man.

Canten tücc "lontan de Napoli se moeur",

ma poeu i vegnen chì a Milan.

Adess gh'è la canzon de Roma maggica,

de Nina, er Cupolone e Rügantin;

se sbàten in del Tever, roba tragica,

esageren, me par, on cicinìn.

Speremm che vegna minga la mania

de mettes a cantà "Malàno mia"!

O mia bela Madonnina, che te brillet de luntan,

tutta d'ora e picinina, tì te dominet Milan.

Si vegnì senza pagüra, nümm ve slùngaremm la man.

Tütt el mond a l'è paès, e semm d'acòrd,

ma Milan, l'è on gran Milan!

Miranduléś:

I dìśan "ch'la cansòṅ la nas a Nàpuli",

e séns àtar i n gh'àṅ minga tüt i tòrt;

Surènt, Mergelìna, tüt i pòpui

i 'l araṅ cantàda almànc un migliòṅ ad vòlti.

Mè a spēr che ninsòṅ al s ufandrà

s'a dascurém un pôc anc 'd nuàtar.

Oh mè bèla Madunìna, ch'at luś da luntàṅ,

tuta 'd òr e piculìna, tè 't dòm Milàṅ.

Sóta ad tè a s viṿ la vita, a n sa stà mai c'n al maṅ in maṅ.

I càntan tut "luntàṅ da Nàpuli a s mōr",

ma pò i vìnan tut chè a Milàṅ.

Adès a gh'è la canta ad Roma maggica,

dla Nina, er Cupolone e Rugantèṅ;

i ś bùtan śò in dal Tévar, ròba tràgica,

i eśagéran, a m pâr, un cicinèṅ.

Sperém ch'la n véggna minga la manìa

ad mét'r-as a cantàr "Malàno mia"!.

Oh mè bèla Madunìna, ch'at luś da luntàṅ,

tuta 'd òr e piculìna, tè 't dòm Milàṅ.

Vgnî pur sénsa paùra, nuàtar a v ślungarém la maṅ.

Tut al mónd 'l è paéś, a sém 'd acòrd,

ma Milàṅ, l'è na gran Milàṅ!

Culegamènt estéran