Faṁ

Da Wikipedia.
Jump to navigation Jump to search

C'l artìcol chè 'l è scrit in Carpśàn Emiliàn

Soquànt putèin cun dimòndi faṁ.

La faṁ l'è 'l bisògn ed magnèr ch'a gh'à i èser ch'a viv. Send che per scampèr in vìta tùt i èser i magnen, i bèven, i digerìsen e i ciapen fiê, la faṁ l'è cl avertimèint che 'l corp al sèint ch'a gh'è biśògn ed magnèr e anca in présia.
Difàt s'l è dimòndi tèinp ch'a nn es magna o ch'a n's magna minga abàsta, a s sèint pochi forsi, a s sèint débol e śmunt.

Dal volti a s descòr ed faṁ anca ind un sèins figurê, quand a s vōl intènder che 'n quelcdùn al gh'àpia dimòndi biśògn e vója 'd un quèl.

Manéri 'd dìr

  • (CARPŚ) A 'm è gnû faṁ. 'M śibîv quèl da magnèr? (IT) M'è venuta fame. Mi offrite qualcosa da mangiare?
  • (CARPŚ) Ajò patî na faṁ mè, che uèter a nn'ev psî gnanca insugnèr, (IT) Ho patito così tanta fame che voi non lo potete neanche immaginare.
  • (CARPŚ) A gh'ò na faṁ ch'a magnarèv anc al cucèr/ al piàt/ la tèvla, (IT) Ho una tale fame, che mangerei anche il cucchiaio/ il piatto/ la tavola.
  • (CARPŚ) In guèra a 'nn ìven patî, dla faṁ. Uèter śóven a nn'al psî minga capìr, (IT) In guerra ne avevamo patita tanta, di fame. Voi giovani non lo potete capire.

Vōś lighèdi

Èter progêt

Colegamèint estèren