Vai al contenuto

Jean Harlow

Da Wikipedia.

C'l artìcul chè 'l è scrit in Miranduléś Emiliàn

La Harlow tòlta śò in dal 1933


Harlean Harlow Carpenter, cgnusùda méj c'n al nóm 'd art ad Jean Harlow (Kansas City, 3 ad Mars dal 1911 - Los Angeles, 7 ad Śugn dal 1937, a s lèś [ˈdʒiːn ˈhɑːloʊ] in ingléś) l'è stada n'atōra americàna, sex symbol di an Trénta. La gh'à na stéla in dla Hollywood Walk of Fame.

A s l'arcurdém tut recitàr fra 'l 1932 e 'l 1933 in dla cumèdia Red-Headed Woman, a fiànc ad Chester Morris, in dal sentimentàł Lo schiaffo, girâ par la Metro Goldwyn Mayer insém a Clark Gable subìt dòp la mòrt misterióśa 'd sò marè Paul Bern, in dla cumèdia Argento vivo e in dal drama L'uomo che voglio, sèmpar cun Gable. L'à tòlt part anc a 'l film mut Luci della città ad Charlie Chaplin e a 'l noir Nemico pubblico a fiànc ad James Cagney.

L'è mòrta śōvna, a vint-siē an, par n'infesiòṅ a i rugnòṅ méntar l'éra drē a giràr al sò ùltim film, al drama Saratoga, in còpia cun Clark Gable. In dal 1999 'l American Film Institute al l'à misa a 'l 22śum pòst in dla lista dal stéli più grandi dla stòria dal cìnema.

Gl'àngii d'l Infèran (1930)
Dóna da i cavìi rós (1932)
Al sćiàf (1932)
Geluśìa (1936)

Al sò nóm 'l è arcurdâ in dal canti Bette Davis Eyes, purtàda a 'l sucès in dal 1981 par la Kim Carnes, Torpedo blu ad Giorgio Gaber e Vogue dla Madonna. In dal film Amarcord a gh'é na séna in dua Bruno Zanin al s fà na pugnéta pinsànd a lē. In dal 1965 al regìsta Gordon Douglas 'l à dirèt un film biugràfic su la Jean cun la Carroll Baker in di sò pagn e Raf Vallone in dla part dal sò secónd marè Marino Bello da 'l tìtul Jean Harlow, la donna che non sapeva amare.

Filmugrafìa

[mudéfica la surzéia]

Culegamènt estéran

[mudéfica la surzéia]

Àtar prugèt

[mudéfica la surzéia]