Boris Georgievič Perčatkin
Boris Georgievič Perčatkin (in rùs: Борис Георгиевич Перчаткин; nâs al 1 ad lùj dal 1946)[1] l è un ativìsta rùs-american per i dirit umàn e un léder dal muvimènt per l'emigrasiòn religiôśa ad Nakhodka a la fîn d'al an '70 e a l'inési d'al an '80[2]. In dal 1989 l à guidê 'na campagna ad prasiòn in dal Cungrès di Stadi Unî per l'aprovasiòn dal "Lendamènt Lautenberg" (Lautenberg Amendment)[3]. Cust admandamènt l à permès a piò ad d'un miliòn ad persòn'na persecutê per la só fêd ad scampâr da l'Unión Soviética e andâr a stâr in di Stadi Unî[3].
Biografìa
[modifica | mudéfica la surzéia]I prim an e la césa
[modifica | mudéfica la surzéia]Boris Perčatkin l è nâs a Myrhorod. Sō pèdar l era un pilòta militâr ch'l è mōrt in un incidènt stradâl pōch tèmp dōp la nàscita ad Boris[2]. Sō mēdar la s è poi sposaśêda cun un àter militâr, ma in dal 1953 l è stâ arrestê per n'avēra mìa ubidî a i órdin e spidî per 25 an in di camp ad lavōr ad Vorkuta[2].
A 16 an Perčatkin l è intrê in 'na césa pentecostâla a Nakhodka[2]. Piò davànti l à tacê a racógl'r infurmasiòn in sōl li persecusiòn di credènt e a spàrd'r-i cun i giurnalìsta furastēr[4].
Al muvimènt per l'emigrasiòn e i cuntàt cun i disident (1976–1980)
[modifica | mudéfica la surzéia]In dal 1976 Perčatkin e i sō amîg (Vasily Patrushev, V. A. Burlachenko, e Vladimir Stepanov) i àn stabiIî un cuntàt cun i disident a Mòsca[2]. In dal stès an L. V. Voronina, dal Grupp Helsinki ad Mòsca, la s è recêda a Nakhodka[2]. Da cust an Perčatkin l à lavorê per far emigrâr i pentecostâli da l'Unión Soviética[2][5]. L à mandê del lìtri a l'ONU, al Cunsèli Mundiâl di Cési e a i cap ad Stât per denunsiâr li persecusiòn[1].
In dal 1977, insèma a Nikolai Goretoy, l à difēś i disident arrestê Aleksandr Ginzburg, Yuri Orlov e Anatoly Sharansky[2]. L à anca ciapê part a 'na siòp'ra dal fâm pùblica per utgnîr al permès d'emigràr[6].
Al 20 ad disèmber dal 1978 l à pruvê a mandâr un telegrama ad cap d'an al Presidènt di Stadi Unî Jimmy Carter per domandâr jut[2][1][7]. In dal 1980 l è stâ elet segretâri dal Cunsèli di Cési Pentecostâli d'al Unión Soviética per l'emigrasiòn[2].
Persecusiòn e al prisòn
[modifica | mudéfica la surzéia]I aotoritê soviètichi i àn atacê Perčatkin cun 'na forte propaganda in di giornâi locâli[2].
Al 21 d'agóst dal 1980 l è stâ arrestê a Nakhodka e in dal 1981 l è stâ cundanê a 2 an ad prisòn per l'artìcol 190.1 dal Còdis Penâle dla RSFSR[8]. Scond al Radio "Voice of America", durànt gl'interrogatōri i g àn soministrê di farmàch chìmich ch'i g àn fât pèrd'r la cuscènsa piò vòlti[2].
L è stâ liberê in d'agóst dal 1982, ma l à cuntinuê la só ativitê. In dal fervêr dal 1983 l è stâ arrestê 'n'àtra vòlta e cundanê a 1,5 an ad prisòn[2].
Diplomasìa e emigrasiòn in di Stadi Unî
[modifica | mudéfica la surzéia]In dal 1987 Perčatkin l à preparê al rapòrt "I dirit religiôś in Unión Soviética" per al Cungrès di Stadi Unî[3]. L à incuntra al Segretâri ad Stât George Shultz, al Senatōr Robert Dole e al Giùdeś Cap William Rehnquist[3]. Piò davànti l à incuntrê anca Ronald Reagan e Nancy Reagan[9].
Al 26 ad lùj dal 1988 Perčatkin e la só famìglia i s in sòn andê in di Stadi Unî[9][2]. Al 4 d'agóst dal 1988 l à parlê al Cungrès[2][9]. In dal 1989 l è stâ aprova al "Lendamènt Lautenberg"[9].
Ativitê per i dirit umàn in di Stadi Unî
[modifica | mudéfica la surzéia]In di Stadi Unî Perčatkin l à fundê al sit web persunâle in dōv l à scrit la stòria d'al só arrestasiòn[2][10]. L à creat l'organisaśiòn per i dirit umàn ARRC (American-Russian Relief Committee)[3][11] e l à publicâ al lìbar "Sentēr ad fōg" (Огненные тропы)[2].
In dal 2025 Perčatkin l à lavorê cun al Dipartimènt ad Stât e la Cumisiòn per la Libertê Religiôśa di Stadi Unî per difènd'r i cristiàn d'Ucràina e Rùssia contrâri a la guèra[12].
Menciòn
[modifica | mudéfica la surzéia]Al fìsich e ativìsta per i dirit umàn Andrei Sakharov in dal 1981 l à sitê al nòm ad Boris Perčatkin in dal só artìcol "La responsabilitê d'i siensiêd"[13].
Nòti
[modifica | mudéfica la surzéia]- 1 2 3 Он спас 1 млн человек. Сегодня они не могут собрать ему на операцию. Как же так?, www.nashaamerica.com (2023-09-26).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Островская О. П. Судьбы участников эмиграционного движения пятидесятников на Дальнем Востоке в 1970–1980-х гг. // Владивосток – точка возвращения: прошлое и настоящее русской эмиграции. — Хабаровск: Дальневосточный юридический институт МВД РФ, 2017. — ISBN 978-5-9753-0229-8.
- 1 2 3 4 5 Правозащитник, Борис Перчаткин, смертельно болен, spasenie.by (2023-09-26).
- ↑ Борис Перчаткин — о том, как помогал верующим из СССР попасть в США, usa.one (2020-01-03).
- ↑ Футорный Виталий Исследования движения за религиозную эмиграцию из СССР // Дальневосточный исторический вестник. — 2018. — Vol. 12. — P. 45–52.
- ↑ Dissidents fast across USSR, The Ukrainian Weekly (1977-10-09).
- ↑ Дементьев А. АВЕН-ЕЗЕР. Евангельское движение в Приморье 1898–1990 годы. — Владивосток: Русский остров, 2011. — P. 213. — ISBN 9785935770542.
- ↑ Chronology of Soviet Dissidence: January 1970 through December 1982.
- 1 2 3 4 Гура В. О. Історія та есхатологічні мотиви релігійної еміграції пізніх протестантів із СРСР 1987–2017 рр. // Гілея: науковий вісник. — Київ, 2018. — № 135. — P. 171–175.
- ↑ Персональный сайт Бориса Перчаткина.
- ↑ Unregistered Religious Groups in Russia: Hearing Before the Commission on Security and Cooperation in Europe, U.S. Government Printing Office (2007).
- ↑ В США обсуждают защиту христиан из Украины и России, Slavic Sacramento (2025-07-15).
- ↑ Сахаров. Ответственность учёных.
Ligàm fōra
[modifica | mudéfica la surzéia]- Rowe, Michael. The Soviet pentecostal emigration movement. Religion in Communist Lands (1983).
- Wanner, Catherine. Religion and Refugee Resettlement: Evolving Connections to Ukraine since World War II. Cahiers du monde russe (2003).
- Soviet Pentecostals Meet Illegally and Form Council. The New York Times (1979).