San Zemiàn

Da Wikipedia.

Provincia di Modena-Stemma.png Artéccol in dialètt mudnés Modena-Stemma.png

San Zemiàn in un quèder al Fitzwilliam Museum, Cambridge

San Zemiàn (Cugnìnt, 312 – Mòdna, 397), l'è stê vèscov ed Mòdna e al vin cunsiderê un sant da la Césa Catòlica.
L'è al sant prutetór ed Mòdna e la sô fèsta l'è al 31 ed znèr.

La vétta[modifica | mudéfica la surzéia]

Zemiàn l'éra ed famìa romàna. L'è stê al diàcono dal vèscov Antonio, dop dal quel l'è dvintê vèscov le lò. L'è stê un amm ed grand religiòun, i fedél al arcòrden pr'al potér ch'as dis a gh'ìva sui dievli; l'è per quest motìv chè ch'al vin ciamê a la córt ed Costantinòpoli, in-dóv al gh'à d'andèr a curèr la fióla dl'imperatór Gioviano. In dal 390 al và a un cuncéli cun Sant'Ambrògi còuntra i ariàn; in sta batàia chè countr'i ariàn al l'è stê aiutê da di èter vèscov ed la Romàgna.

Miràcol[modifica | mudéfica la surzéia]

Oltr'al viaz par curèr la fióla dl'imperatór, San Zemiàn l'è cgnussû per èter dô miràcol.

In dal 452 Attila, al "flagèl dal Sgnór", gnû zò in Itàlia dal Vèneto, l'éra datés da mattr a fèr e fógh anca Mòdna: i mudnés i àn dmandê aiùt a San Zemiàn che cun di preghiéri l'à fat gnir zò la galavérna dedsòver dla zitê: Attila an l'à mia vésta e al l'à tirê drétt vérs al Sud.


L'èter miràcol l'è quand, in dal 1511, i francés cmandê da Carlo d'Amboise i éren pròunt a atachèr Mòdna: la nòt tra 'l 17 e 'l 18 ed fervèr San Zemiàn al salta fóra davànt ai òc' di francés cun l'aspèt dal dièvel. In dal vàdder tót quest chè al capitàn e i suldê i scàpen cóm di mat vérs Rubéra, e dimòndi i én mòrt in dla Sèccia. Mèinter tótt i scapèven, al cmandànt d'Amboise al s'è mazê mia tant dè dòp a Curèz.

Lébber[modifica | mudéfica la surzéia]

(manca)Lésta di léber e documèint impurtântLésta di lébber e documèint impurtantBibliografia ed opere di riferimento:

Léber.png
  1. G. Boccolari, Aspetti di religiosita popolare nel culto di San Geminiano e di altri santi del modenese , Modena, ENAL-Universita del tempo libero, 1966.
  2. J. Molza, Alcuni miracoli e fatti all'ombra di San Geminiano, Modena, Stig, 1981.
  3. W. Montorsi, Geminiano e Zenone: due santi per una leggenda: con un cenno sulla Civitas Geminiana , Modena, Mucchi, 1993.