Bêc (tradî)

Da Wikipedia.
C'l artìcul chè 'l è scrit in Carpśàn Emiliàn
Un disègn satìric francéś 'd inìsi Otsèint, cun la "Festa dl Ordin di bêc in fàcia a la pultròuna dla regìna dl'Infedeltê"

A s ciàma bêc ind un descòrer vulghêr, al marì ch'al gh'à la mujér ch'la 'l tradìs, ch'la gh'mèt i còren.[1]
Al nom bêc al vrèv anc dir cavròun, ch'l è 'l masć ed la chèvra, béstia cui còren.

Vóś lighèdi

Manéri 'd dir

  • (EGL) Bêc e bastunê, (IT) tradito e bastonato; il danno e la beffa.

Colegamèint estèren

Noti

  1. Nòvo dizionàrio scolàstico della lingua italiana - Dell'uso e fuori d'uso, di P. Petrocchi, Milano 1912.